ក្នុងច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់៖ មគ្គុទ្ទេសក៍ ៧ ចំណុចសម្រាប់ឆ្នាំ ២០២៦
ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់កំណត់ឱ្យក្រុមនីមួយៗមានកីឡាករ ១១នាក់លើទីលាន រួមទាំងអ្នកចាំទី ១នាក់ ហើយការប្រកួតផ្លូវការត្រូវអនុវត្តតាមច្បាប់របស់សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ និងក្រុមប្រឹក្សាច្បាប់បាល់ទាត់អន្តរជាតិ។ ការប្រកួតធម្មតាមាន ២ វគ្គ វគ្គនីមួយៗ ៤៥ នាទី និងសម្រាកមិនលើស ១៥ នាទី។ ច្បាប់ទាំងនេះគ្របដណ្តប់លើទំហំទីលាន ការចាប់ផ្តើមលេង ការបាល់ក្រៅទីលាន ការបាល់ពិន័យ កាតលឿង កាតក្រហម ការប្តូរកីឡាករ និងការប្រើវីដេអូជំនួយអាជ្ញាកណ្តាល។ ក្នុងការប្រកួតជុំចាញ់ធ្លាក់ អាចមានម៉ោងបន្ថែម ៣០ នាទី និងការទាត់បាល់ ១១ ម៉ែត្រ ប្រសិនបើពិន្ទុនៅស្មើ។ ចំណុចសំខាន់បំផុតគឺត្រូវបែងចែកឱ្យច្បាស់រវាងការបំពាន ការបាល់ពិន័យផ្ទាល់ និងការបាល់ពិន័យប្រយោល។ សូមរៀនតាមលំដាប់ពីទីលាន រហូតដល់ស្ថានការណ៍ពិត មុនពេលវិភាគការប្រកួត។
មនុស្សជាច្រើនយល់ថា ក្រុមមានកីឡាករ ១១នាក់ មានន័យថា អាចប្តូរកីឡាករបានគ្មានកំណត់ ឬការប៉ះបាល់ដោយដៃគ្រប់ប្រភេទគឺជាកំហុស។ នោះខុស។ ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់មានលក្ខខណ្ឌលម្អិតសម្រាប់ទីតាំងអ្នកចាំទី ការចាប់ផ្តើមឡើងវិញ និងសិទ្ធិអាជ្ញាកណ្តាល។ យោងតាម ច្បាប់ការប្រកួតរបស់សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ការប្រកួតមិនអាចបន្តបានទេ ប្រសិនបើក្រុមណាមួយនៅសល់តិចជាង ៧ នាក់ ដោយសារការបាត់បង់កីឡាករ ឬការបណ្តេញចេញ។ លើសពីនេះ ច្បាប់ឆ្នាំ ២០២៤-២០២៥ បានបញ្ជាក់ស្ថានការណ៍អ្នកចាំទីកាន់បាល់យូរពេក និងការពិន័យជាបាល់ជ្រុងនៅករណីជាក់លាក់។ ដូច្នេះ អ្នកមើលការប្រកួតគួរពិនិត្យប្រភេទការបំពាន មិនមែនសម្រេចតាមការមើលឃើញមួយភ្លែតទេ។
បើចង់យល់ពីរបៀបអានស្ថិតិ និងការរៀបចំក្រុម សូមចាប់ផ្តើមពីប្រភពវិភាគរបស់ ការវាយតម្លៃប្រកួត។
មគ្គុទ្ទេសក៍សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើមមើលបាល់ទាត់
បើអ្នកចង់យល់ពីទីលាន និងក្រុម៖ ចាប់ផ្តើមពីមូលដ្ឋានអ្វីខ្លះ?
ទីលានបាល់ទាត់ ១១នាក់ត្រូវមានបន្ទាត់ច្បាស់លាស់ តំបន់ពិន័យ ២ តំបន់ គោលដៅ ២ និងរង្វង់កណ្តាល។ ទំហំទីលានអាចប្រែប្រួលតាមការប្រកួត ប៉ុន្តែការប្រកួតអន្តរជាតិប្រើទទឹងប្រហែល ៦៤ ដល់ ៧៥ ម៉ែត្រ និងបណ្តោយប្រហែល ១០០ ដល់ ១១០ ម៉ែត្រ។ ចំណុចសំខាន់មិនមែនជាលេខតែមួយទេ ប៉ុន្តែជាការអនុម័តរបស់អ្នករៀបចំ និងស្ថាប័នគ្រប់គ្រងការប្រកួត។
ការយល់ច្បាស់ពីទីលានជួយឱ្យអ្នកបែងចែកបាល់ចេញពីខ្សែចំហៀង បាល់ជ្រុង និងបាល់ចេញពីខ្សែចុង។ បាល់ត្រូវចាត់ថាចេញទាំងស្រុង នៅពេលផ្ទៃបាល់ទាំងមូលឆ្លងផុតខ្សែ មិនមែនត្រឹមតែផ្នែកធំជាងពាក់កណ្តាលទេ។ កីឡាករ ១១នាក់ក្នុងក្រុមមួយត្រូវមានអ្នកចាំទីដែលស្លៀកពណ៌ខុសពីកីឡាករផ្សេង និងអាជ្ញាកណ្តាល។ សមាសភាពក្រុមអាចមានកីឡាករបម្រុងតាមបទបញ្ជារបស់ការប្រកួត ប៉ុន្តែការប្តូរត្រូវធ្វើនៅតំបន់កណ្តាល និងទទួលការអនុញ្ញាតពីអាជ្ញាកណ្តាល។
ការប្រកួតអន្តរជាតិរបស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ដូចជា ពានពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦ ប្រើប្រព័ន្ធប្រតិបត្តិការដែលត្រួតពិនិត្យបញ្ជីកីឡាករ លេខអាវ និងលក្ខខណ្ឌប្តូរកីឡាករយ៉ាងតឹងរ៉ឹង។ ក្នុងការប្រកួតជាច្រើន អាចប្តូរកីឡាករ ៥ នាក់ក្នុងពេលប្រកួតធម្មតា ប៉ុន្តែចំនួននេះអាស្រ័យលើបទបញ្ជារបស់សហព័ន្ធ ឬលីគ។ ការប្តូរច្រើនជាងកំណត់អាចធ្វើឱ្យក្រុមបាត់សិទ្ធិ ឬបង្កើតបញ្ហាផ្នែកវិន័យ។ ចូរកុំយកច្បាប់លីគមួយទៅអនុវត្តលើការប្រកួតមួយទៀតដោយមិនពិនិត្យបទបញ្ជាជាមុន។
- ក្រុមនីមួយៗចាប់ផ្តើមដោយកីឡាករ ១១នាក់។
- ក្រុមត្រូវមានអ្នកចាំទីម្នាក់នៅលើទីលាន។
- ការប្រកួតមិនអាចបន្តបាន ប្រសិនបើក្រុមនៅសល់តិចជាង ៧នាក់។
- កីឡាករបម្រុងត្រូវចុះឈ្មោះតាមបទបញ្ជារបស់ព្រឹត្តិការណ៍។
- ការប្តូរកីឡាករត្រូវធ្វើនៅពេលបាល់ក្រៅលេង និងមានសញ្ញាអនុញ្ញាត។
បើអ្នកចង់អានម៉ោងប្រកួត និងការចាប់ផ្តើមលេង៖ តើត្រូវធ្វើដូចម្តេច?
ការប្រកួតបាល់ទាត់ ១១នាក់មានពីរវគ្គ វគ្គនីមួយៗ ៤៥ នាទី ហើយអាជ្ញាកណ្តាលអាចបន្ថែមពេលសម្រាប់ការពន្យារពេល ដូចជា ការប្តូរកីឡាករ ការព្យាបាលរបួស ការអបអរសាទរគ្រាប់បាល់ និងការពិនិត្យវីដេអូ។ ការបន្ថែមពេលមិនមែនជាច្បាប់ថេរ ៣ ឬ ៥ នាទីទេ។ វាត្រូវគណនាតាមពេលដែលបាត់បង់ជាក់ស្តែងក្នុងវគ្គនីមួយៗ។
ការចាប់ផ្តើមប្រកួតធ្វើពីចំណុចកណ្តាល បន្ទាប់ពីអាជ្ញាកណ្តាលផ្តល់សញ្ញា ហើយកីឡាករផ្សេងទៀតត្រូវនៅក្រៅរង្វង់កណ្តាល រហូតដល់បាល់ត្រូវបានលេង។ បន្ទាប់ពីក្រុមណាមួយរកបានគ្រាប់បាល់ ក្រុមរបូតគ្រាប់បាល់ជាអ្នកចាប់ផ្តើមឡើងវិញ។ ការចាប់ផ្តើមឡើងវិញក៏ត្រូវធ្វើនៅដើមវគ្គទីពីរ និងដើមម៉ោងបន្ថែម ប្រសិនបើមាន។
សម្រាប់ការប្រកួតដែលត្រូវរកអ្នកឈ្នះ ដូចជា ពានអាស៊ី ឬ ពានពិភពលោក ការស្មើអាចនាំទៅម៉ោងបន្ថែម ២ វគ្គ វគ្គនីមួយៗ ១៥ នាទី។ ប្រសិនបើនៅតែស្មើ ការទាត់បាល់ពីចំណុចពិន័យត្រូវធ្វើតាមលំដាប់អ្នកទាត់ដែលបានចុះឈ្មោះ។ យោងតាម សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ការសម្រេចចិត្តទាំងនេះអាស្រ័យលើបទបញ្ជារបស់ព្រឹត្តិការណ៍ មិនមែនអនុវត្តដូចគ្នាចំពោះការប្រកួតលីគទាំងអស់ទេ។
ចំណុចដែលអ្នកមើលភាគច្រើនមើលរំលង គឺពេលបន្ថែមមិនមានន័យថា អាជ្ញាកណ្តាលត្រូវបញ្ចប់ភ្លាមនៅពេលលេខបង្ហាញលើបន្ទះ។ ប្រសិនបើមានការពន្យារពេលថ្មីក្នុងអំឡុងពេលបន្ថែម អាជ្ញាកណ្តាលអាចបន្ថែមពេលបន្ថែមទៀត។ នេះជាមូលហេតុដែលគ្រាប់បាល់នៅនាទី ៩០ បូក ៧ អាចកើតឡើង ទោះបីបន្ទះបង្ហាញតែ ៥ នាទីក៏ដោយ។
សម្រាប់ការតាមដានព្រឹត្តិការណ៍ឆ្នាំ ២០២៦ សូមពិនិត្យកាលវិភាគផ្លូវការ មិនត្រូវជឿលើបញ្ជីផ្សព្វផ្សាយដែលមិនបង្ហាញតំបន់ពេលវេលា ឬទីក្រុងប្រកួតឱ្យច្បាស់ទេ។
កាលវិភាគ និងស្ថិតិការប្រកួតពានពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦
បើអ្នកចង់យល់ពីការបំពាន និងបាល់ពិន័យ៖ តើត្រូវបែងចែកយ៉ាងដូចម្តេច?
ការបាល់ពិន័យផ្ទាល់អនុញ្ញាតឱ្យក្រុមវាយប្រហារទាត់បាល់ចូលទីដោយផ្ទាល់ ខណៈការបាល់ពិន័យប្រយោលត្រូវប៉ះកីឡាករម្នាក់ទៀតជាមុនសិន។ ការប៉ះជើង ការរុញ ការទាត់ ការចាប់ ការប៉ះដោយមិនប្រុងប្រយ័ត្ន និងការរារាំងដោយប៉ះរាងកាយ អាចនាំទៅបាល់ពិន័យផ្ទាល់ ឬបាល់ពិន័យនៅក្នុងតំបន់ពិន័យ។ ការប៉ះបាល់ដោយដៃក៏មិនមែនជាកំហុសគ្រប់ករណីទេ ដោយអាជ្ញាកណ្តាលត្រូវពិចារណាចេតនា ទីតាំងដៃ និងការធ្វើឱ្យរាងកាយធំខុសធម្មតា។
ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់ក៏បែងចែកការបំពានតាមកម្រិត៖
- ការលេងដោយមិនប្រុងប្រយ័ត្ន អាចបណ្តាលឱ្យមានបាល់ពិន័យ ប៉ុន្តែមិនចាំបាច់មានកាត។
- ការលេងដោយមិនគិតពីសុវត្ថិភាពគូប្រកួត អាចមានកាតលឿង។
- ការប្រើកម្លាំងខ្លាំងពេក ឬធ្វើឱ្យគូប្រកួតមានគ្រោះថ្នាក់ធ្ងន់ អាចមានកាតក្រហម។
- ការបញ្ឈប់ឱកាសរកគ្រាប់បាល់ច្បាស់លាស់ អាចមានកាតក្រហម ឬកាតលឿង អាស្រ័យលើទីតាំង និងចេតនា។
- ការប្រព្រឹត្តកំហុសជាបន្តបន្ទាប់ អាចបង្កើតការពិន័យផ្នែកវិន័យ ទោះកំហុសនីមួយៗមិនធ្ងន់ក៏ដោយ។
ការបាល់ពិន័យនៅក្នុងតំបន់ពិន័យជាប្រធានបទដែលធ្វើឱ្យអ្នកមើលជជែកខ្លាំងបំផុត។ កំហុសត្រូវកើតឡើងដោយកីឡាកររបស់ក្រុមការពារនៅក្នុងតំបន់ពិន័យរបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែការប៉ះបាល់មិនមែនជាភស្តុតាងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីលុបកំហុសទេ។ ច្បាប់ត្រូវវាយតម្លៃលើសកម្មភាពទាំងមូល ដូចជា កម្លាំង ការគ្រប់គ្រងបាល់ និងការប៉ះរាងកាយ។
វីដេអូជំនួយអាជ្ញាកណ្តាលអាចជួយពិនិត្យគ្រាប់បាល់ ការសម្រេចបាល់ពិន័យ កាតក្រហមដោយផ្ទាល់ និងការកំណត់អត្តសញ្ញាណកីឡាករ។ វាមិនមែនជាប្រព័ន្ធដែលពិនិត្យរាល់ការប៉ះទង្គិចទេ។ គោលការណ៍សំខាន់គឺ “កំហុសច្បាស់លាស់ និងជាក់ស្តែង” ឬហេតុការណ៍ធ្ងន់ដែលខកខាន។ ដូច្នេះ ការមិនប្តូរសេចក្តីសម្រេចក្រោយពេលពិនិត្យ មិនមានន័យថាវីដេអូមិនដំណើរការទេ។
ចំណេះដឹងមួយដែលគេនិយាយតិចគឺ កាតលឿងចំនួនពីរក្នុងការប្រកួតតែមួយ មានន័យថាកីឡាករត្រូវបានបណ្តេញចេញ ប៉ុន្តែកាតលឿងពីរនោះមិនស្មើកាតក្រហមដោយផ្ទាល់សម្រាប់ការកត់ត្រាវិន័យគ្រប់ប្រព័ន្ធទេ។ អ្នកវិភាគគួរពិនិត្យបទបញ្ជារបស់សហព័ន្ធជាក់លាក់ មុនពេលទាយថាកីឡាករនឹងអវត្តមានក្នុងការប្រកួតបន្ទាប់។
ការវិភាគរបស់ ការវាយតម្លៃប្រកួត គួរត្រូវអានជាមួយច្បាប់ និងស្ថិតិផ្លូវការ មិនមែនពឹងលើឈ្មោះក្រុមតែមួយទេ។
តើការបាល់ក្រៅលេង និងការបាល់ជ្រុងត្រូវអនុវត្តយ៉ាងដូចម្តេច?
ការបាល់ចូលលេង ការបាល់ជ្រុង និងការទាត់បាល់ពីអ្នកចាំទី គឺជាវិធីចាប់ផ្តើមឡើងវិញបីប្រភេទដែលអ្នកមើលតែងច្រឡំ។ បាល់ចូលលេងកើតឡើងនៅពេលបាល់ទាំងមូលឆ្លងផុតខ្សែចំហៀង ហើយក្រុមដែលបានប៉ះបាល់ចុងក្រោយបាត់សិទ្ធិ។ អ្នកបោះបាល់ត្រូវប្រើដៃទាំងពីរ បោះពីខាងក្រោយក្បាល និងរក្សាផ្នែកមួយនៃជើងនៅលើខ្សែ ឬក្រៅទីលាន។
ការបាល់ជ្រុងកើតឡើងនៅពេលបាល់ទាំងមូលឆ្លងផុតខ្សែចុង ដោយកីឡាករការពារប៉ះចុងក្រោយ ហើយមិនមានគ្រាប់បាល់។ បាល់ត្រូវដាក់នៅតំបន់ជ្រុងដែលនៅជិតកន្លែងបាល់ចេញ។ អ្នកទាត់អាចរកគ្រាប់បាល់ដោយផ្ទាល់ពីការបាល់ជ្រុង ព្រោះវាជាបាល់ពិន័យប្រភេទផ្ទាល់។ ផ្ទុយទៅវិញ ការទាត់បាល់ពីអ្នកចាំទីមិនអាចរកគ្រាប់បាល់ដោយផ្ទាល់ចូលទីគូប្រកួតបានទេ ប្រសិនបើបាល់ចូលទីដោយគ្មានការប៉ះកីឡាករផ្សេង។
ការប្រយ័ត្នសំខាន់មួយគឺ កីឡាករមិនអាចប៉ះបាល់ជាលើកទីពីរ មុនពេលកីឡាករផ្សេងប៉ះវា បន្ទាប់ពីការចាប់ផ្តើមឡើងវិញ។ ប្រសិនបើអ្នកបោះបាល់ចូលលេង ហើយប៉ះបាល់ម្តងទៀតមុនគេ អាជ្ញាកណ្តាលអាចផ្តល់បាល់ពិន័យប្រយោល។ ប្រសិនបើការប៉ះលើកទីពីរជាការប៉ះដោយដៃដោយចេតនា ការពិន័យអាចធ្ងន់ជាងនេះ។
បាល់ក្រៅលេងក៏ជាចំណុចដែលមានព័ត៌មានលម្អិតមិនសូវត្រូវបានពន្យល់។ កីឡាករអាចឈរលើខ្សែចំហៀងពេលបោះបាល់ចូលលេង ប៉ុន្តែមិនអាចលោតចូលទីលានដោយបោះបាល់នៅពេលជើងទាំងពីរនៅលើអាកាស។ ការបំពានបែបនេះធ្វើឱ្យសិទ្ធិបាល់ផ្លាស់ទៅក្រុមគូប្រកួត។ នេះជាគែមច្បាប់តូច ប៉ុន្តែមានសារៈសំខាន់នៅពេលការប្រកួតតានតឹង។
- បាល់ចេញពីខ្សែចំហៀង៖ បាល់ចូលលេងដោយដៃពីក្រុមគូប្រកួត។
- បាល់ចេញពីខ្សែចុងដោយអ្នកវាយប្រហារប៉ះចុងក្រោយ៖ ទាត់បាល់ពីអ្នកចាំទី។
- បាល់ចេញពីខ្សែចុងដោយអ្នកការពារប៉ះចុងក្រោយ៖ បាល់ជ្រុង។
- បាល់ឆ្លងខ្សែទាំងមូល៖ ចាត់ថាបាល់ក្រៅលេង។
- កីឡាករប៉ះបាល់ពីរដងក្នុងការចាប់ផ្តើមឡើងវិញ៖ អាចមានបាល់ពិន័យប្រយោល។
ច្បាប់បាល់ជ្រុង និងបាល់ចូលលេង
តើការកំណត់បាល់ក្រៅលេងខុសពីការបំពានលើខ្សែការពារយ៉ាងដូចម្តេច?
បាល់ក្រៅលេងសំដៅលើបាល់ដែលឆ្លងផុតខ្សែទីលានទាំងមូល ខណៈការឈរនៅទីតាំងក្រៅលេងសំដៅលើទីតាំងកីឡាករវាយប្រហារនៅពេលមិត្តរួមក្រុមលេងបាល់។ កីឡាករមិនត្រូវបានពិន័យដោយសារឈរនៅទីតាំងក្រៅលេងតែមួយមុខទេ; គេត្រូវចូលរួមក្នុងសកម្មភាពលេង ឬរំខានគូប្រកួត ទើបមានការបំពាន។
ច្បាប់ក្រៅលេងត្រូវពិនិត្យនៅពេលមិត្តរួមក្រុមប៉ះ ឬលេងបាល់ មិនមែននៅពេលបាល់ទៅដល់អ្នកវាយប្រហារទេ។ ផ្នែករាងកាយដែលអាចរកគ្រាប់បាល់បាន ត្រូវយកមកវាស់ ដូចជា ក្បាល ខ្លួន និងជើង ខណៈដៃ និងដងដៃមិនត្រូវរាប់។ កីឡាករត្រូវនៅខាងមុខបាល់ និងខាងមុខគូប្រកួតទីពីរចុងក្រោយ ដើម្បីកុំឱ្យស្ថិតនៅក្រៅលេង។ អ្នកចាំទីមិនតែងតែជាកីឡាករចុងក្រោយបំផុតទេ ព្រោះច្បាប់រាប់កីឡាករគូប្រកួតពីរនាក់ដែលនៅជិតខ្សែចុង។
ករណីពិសេសមានការទទួលបាល់ដោយផ្ទាល់ពីបាល់ជ្រុង បាល់ចូលលេង និងការទាត់បាល់ពីអ្នកចាំទី។ កីឡាករមិនអាចត្រូវពិន័យក្រៅលេងដោយទទួលបាល់ដោយផ្ទាល់ពីការចាប់ផ្តើមឡើងវិញប្រភេទទាំងនេះទេ។ នេះជាមូលហេតុដែលការរៀបចំយុទ្ធសាស្ត្របាល់ជ្រុងអាចដាក់កីឡាករនៅជិតខ្សែការពារគូប្រកួត ដោយមិនមានការពិន័យក្រៅលេងនៅពេលបាល់ត្រូវទាត់ចេញពីជ្រុង។
ទិន្នន័យស្ថិតិរបស់ ការវាយតម្លៃប្រកួត គួរបំបែក “ការបំពានក្រៅលេង” ចេញពី “ការរត់ចូលក្រៅលេង”។ ពាក្យទាំងពីរនេះមិនត្រូវបានប្រើដូចគ្នាទេ។ ក្រុមមួយអាចមានចំនួនការរត់ចូលតំបន់គ្រោះថ្នាក់ច្រើន ប៉ុន្តែមានការបំពានក្រៅលេងតិច ប្រសិនបើខ្សែប្រយុទ្ធកំណត់ពេលរត់បានល្អ។
កំហុសទូទៅដែលត្រូវជៀសវាង
កំហុសធំបំផុតគឺសន្និដ្ឋានថា កីឡាករប៉ះបាល់ដោយដៃ គឺត្រូវពិន័យភ្លាមៗ។ ច្បាប់មើលទៅលើទីតាំងដៃ និងសកម្មភាពរបស់កីឡាករ មិនមែនត្រឹមតែបាល់ប៉ះដៃទេ។ កំហុសទីពីរគឺគិតថាការប៉ះបាល់មុនមានន័យថាការប៉ះរាងកាយបន្ទាប់មកមិនមែនជាកំហុស។ កីឡាករអាចប៉ះបាល់មុន ប៉ុន្តែបន្តទៅប៉ះគូប្រកួតដោយកម្លាំងគ្រោះថ្នាក់ ហើយនៅតែត្រូវបានពិន័យ។
កុំយកពាក្យ “បាល់ពិន័យ” ទៅប្រើជំនួស “បាល់ពិន័យផ្ទាល់” និង “បាល់ពិន័យប្រយោល”។ ប្រសិនបើអ្នករាយការណ៍លទ្ធផល ឬវិភាគឱកាសរកគ្រាប់បាល់ ភាពខុសគ្នានេះមានន័យ។ បាល់ពិន័យផ្ទាល់អាចចូលទីដោយផ្ទាល់ ខណៈបាល់ពិន័យប្រយោលត្រូវមានការប៉ះបាល់ពីកីឡាករផ្សេងមុន។ អាជ្ញាកណ្តាលតែងលើកដៃឡើង ដើម្បីបង្ហាញបាល់ពិន័យប្រយោលរហូតដល់បាល់ប៉ះកីឡាករផ្សេង ឬចេញពីការលេង។
កំហុសទីបីគឺរាប់ម៉ោងបន្ថែមដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ ការប្រកួតលីគធម្មតាអាចបញ្ចប់ដោយពិន្ទុស្មើ ខណៈការប្រកួតជុំចាញ់ធ្លាក់ត្រូវមានអ្នកឈ្នះ។ អ្នកត្រូវអានបទបញ្ជារបស់ព្រឹត្តិការណ៍ មុនពេលសន្និដ្ឋានថានឹងមានម៉ោងបន្ថែម ឬទាត់បាល់ ១១ ម៉ែត្រ។ ក្នុងពានពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦ បទបញ្ជាផ្លូវការរបស់ព្រឹត្តិការណ៍ជាឯកសារដែលគួរយកជាគោល មិនមែនការបង្ហោះលើបណ្តាញសង្គម។
ចំណុចពិបាកមួយទៀតគឺការច្រឡំចំនួនប្តូរកីឡាករ។ បទបញ្ជាថ្នាក់ជាតិមួយអាចអនុញ្ញាត ៥ ការប្តូរ ខណៈការប្រកួតយុវជន ឬការប្រកួតមិត្តភាពអាចមានលក្ខខណ្ឌផ្សេង។ កុំប្រើទិន្នន័យនៃ ពានពិភពលោក ទៅសន្និដ្ឋានលើលីគក្នុងស្រុកកម្ពុជា។ ច្បាប់ស្នូលដូចគ្នា ប៉ុន្តែបទបញ្ជាប្រកួតអាចខុសគ្នា។
- កុំសម្រេចការប៉ះដៃដោយមើលតែការប៉ះ។
- កុំច្រឡំក្រៅលេងជាមួយបាល់ក្រៅទីលាន។
- កុំសន្មត់ថាការប្រកួតស្មើនឹងមានទាត់បាល់ ១១ ម៉ែត្រ។
- កុំរាប់កាតលឿងដោយមិនពិនិត្យបទបញ្ជាពិន័យបន្ទាប់។
- កុំវាយតម្លៃក្រុមតាមការកាន់បាល់តែមួយស្ថិតិ។
- កុំប្រើស្ថិតិពីប្រភពមិនបង្ហាញកាលបរិច្ឆេទ ឬការប្រកួតដើម។
យោងតាម សព្វវចនាធិប្បាយបាល់ទាត់ ច្បាប់ប្រកួតត្រូវបានកែសម្រួលជាបន្តបន្ទាប់ ដូច្នេះកាលបរិច្ឆេទនៃឯកសារមានសារៈសំខាន់។ កុំយកអត្ថបទចាស់ពីឆ្នាំ ២០២០ មកពន្យល់ច្បាប់ដែលមានការកែប្រែសម្រាប់ឆ្នាំ ២០២៦ ដោយមិនពិនិត្យកំណែថ្មី។
តើការត្រួតពិនិត្យរយៈពេល ៣០ ថ្ងៃអាចធ្វើឱ្យការយល់ច្បាប់ប្រសើរឡើងដែរឬទេ?
ការត្រួតពិនិត្យរយៈពេល ៣០ ថ្ងៃជួយឱ្យអ្នកចងចាំច្បាប់តាមស្ថានការណ៍ មិនមែនតាមការទន្ទេញនិយមន័យទេ។ ក្នុងសប្តាហ៍ទីមួយ សិក្សាទីលាន កីឡាករ ១១នាក់ ពេល ៤៥ នាទី និងវិធីចាប់ផ្តើមឡើងវិញ។ សប្តាហ៍ទីពីរ ផ្តោតលើបាល់ពិន័យ កាត និងការប៉ះដៃ។ សប្តាហ៍ទីបី ពិនិត្យក្រៅលេង និងវីដេអូជំនួយអាជ្ញាកណ្តាល។ សប្តាហ៍ទីបួន ប្រៀបធៀបច្បាប់ជាមួយការប្រកួតពិត និងស្ថិតិផ្លូវការ។
ផែនការអនុវត្តអាចរៀបចំដូចខាងក្រោម៖
- ថ្ងៃទី ១ ដល់ ៧៖ គូសផែនទីទីលាន និងរៀនតួនាទីកីឡាករ។
- ថ្ងៃទី ៨ ដល់ ១៤៖ កត់ត្រាបាល់ក្រៅលេង បាល់ជ្រុង និងបាល់ពិន័យ។
- ថ្ងៃទី ១៥ ដល់ ២១៖ មើលឈុតហេតុការណ៍ក្រៅលេង និងការពិន័យក្នុងតំបន់ពិន័យ។
- ថ្ងៃទី ២២ ដល់ ២៨៖ ពិនិត្យកាត ការប្តូរ និងពេលបន្ថែម។
- ថ្ងៃទី ២៩ ដល់ ៣០៖ សរសេរសេចក្តីសង្ខេប ១០ ចំណុច និងផ្ទៀងផ្ទាត់ជាមួយឯកសារ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ។
អត្ថប្រយោជន៍នៃវិធីនេះគឺអ្នកអាចបំបែកការពិតចេញពីការអធិប្បាយរបស់អ្នកផ្សាយ។ ឧទាហរណ៍ អ្នកផ្សាយអាចនិយាយថា “ខ្សែប្រយុទ្ធនៅក្រៅលេង” ប៉ុន្តែការសម្រេចផ្លូវការត្រូវពិនិត្យពេលបាល់ត្រូវបានលេង កន្លែងរាងកាយដែលអាចរកគ្រាប់បាល់ និងការចូលរួមក្នុងសកម្មភាព។ ការមើលឈុតជាប់ៗគ្នា ដោយបញ្ឈប់រូបភាពនៅពេលបាល់ត្រូវបានប៉ះ នឹងមានប្រយោជន៍ជាងការមើលស៊ុមចុងក្រោយ។
ចំណុចវាស់វែងបន្ទាប់ពី ៣០ ថ្ងៃគួរមានបី៖ អ្នកអាចពន្យល់ភាពខុសគ្នារវាងបាល់ពិន័យផ្ទាល់ និងប្រយោល អ្នកអាចកំណត់មូលហេតុនៃបាល់ជ្រុង និងអ្នកអាចពន្យល់ថាហេតុអ្វីការប្រកួតមួយមានម៉ោងបន្ថែម ខណៈការប្រកួតមួយទៀតបញ្ចប់ដោយស្មើ។ ប្រសិនបើមិនទាន់អាចធ្វើបាន សូមត្រឡប់ទៅសិក្សាច្បាប់ជាក់លាក់ មិនចាំបាច់អានអត្ថបទទូទៅម្តងទៀតទេ។
វិធីអានស្ថិតិកីឡាករ និងយុទ្ធសាស្ត្រក្រុម
សម្រាប់អ្នកដែលកំពុងសិក្សាការទស្សន៍ទាយការប្រកួត ការវាយតម្លៃប្រកួត គួរប្រើច្បាប់ជាគោលដំបូង។ កុំចាប់ផ្តើមពីហាងឆេង ឬកេរ្តិ៍ឈ្មោះក្រុម។ ចាប់ផ្តើមពីបញ្ជីកីឡាករ ការអវត្តមាន ស្ថិតិការបំពាន និងបទបញ្ជានៃការប្រកួត។ អត្ថប្រយោជន៍របស់ការវិភាគបែបនេះ គឺកាត់បន្ថយការសន្និដ្ឋានខុសនៅពេលមានបាល់ពិន័យ កាតក្រហម ឬការប្តូរកីឡាករដែលប៉ះពាល់ដល់រចនាសម្ព័ន្ធក្រុម។
សេចក្តីសង្ខេបច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់
ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់មិនមែនមានតែការរាប់កីឡាករនៅលើទីលានទេ។ វារួមមានទំហំទីលាន រយៈពេល ៩០ នាទី ការបន្ថែមពេល ការចាប់ផ្តើមឡើងវិញ ការបំពាន កាត ក្រៅលេង និងបច្ចេកវិទ្យាវីដេអូ។ ចំណុចដែលមានតម្លៃបំផុតសម្រាប់អ្នកមើលគឺការស្គាល់ពេលវេលាដែលច្បាប់ត្រូវបានអនុវត្ត៖ ពេលបាល់ត្រូវបានលេង ពេលបាល់ឆ្លងខ្សែ និងពេលការបំពានកើតឡើង។
ការយល់ច្បាប់ក៏ធ្វើឱ្យការវិភាគការប្រកួតមានភាពត្រឹមត្រូវជាងមុន។ ស្ថិតិកាន់បាល់ ៦០ ភាគរយមិនអាចបញ្ជាក់ថាក្រុមនឹងឈ្នះបានទេ ប្រសិនបើក្រុមនោះបង្កើតឱកាសតិច និងមានកីឡាករត្រូវបានបណ្តេញចេញ។ ដូចគ្នា ការមានបាល់ជ្រុង ៨ ទល់នឹង ២ មិនមែនជាគ្រាប់បាល់ធានាទេ។ ត្រូវភ្ជាប់ច្បាប់ជាមួយទីតាំង កីឡាករ គុណភាពឱកាស និងបរិបទការប្រកួត។
សម្រាប់ការតាមដានព័ត៌មានឆ្នាំ ២០២៦ សូមផ្ទៀងផ្ទាត់ប្រភពពី សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ក្រុមប្រឹក្សាច្បាប់បាល់ទាត់អន្តរជាតិ និងសហព័ន្ធក្នុងតំបន់។ ការវាយតម្លៃប្រកួតអាចជួយរៀបចំទិន្នន័យឱ្យងាយអាន ប៉ុន្តែការសម្រេចចិត្តដែលមានហានិភ័យគួរត្រូវធ្វើដោយមានការទទួលខុសត្រូវ និងតាមច្បាប់ក្នុងតំបន់។
សំណួរដែលសួរញឹកញាប់
សំណួរ៖ តើច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់មានន័យដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់គឺជាសំណុំបទបញ្ជាសម្រាប់ការប្រកួតដែលក្រុមនីមួយៗចាប់ផ្តើមដោយកីឡាករ ១១នាក់ រួមទាំងអ្នកចាំទីម្នាក់។ វាកំណត់ទីលាន ពេលប្រកួត ការបំពាន ការប្តូរ និងការចាប់ផ្តើមឡើងវិញ។ ការប្រកួតផ្លូវការអនុវត្តតាមក្រុមប្រឹក្សាច្បាប់បាល់ទាត់អន្តរជាតិ ហើយបទបញ្ជារបស់ព្រឹត្តិការណ៍អាចបន្ថែមលក្ខខណ្ឌជាក់លាក់។
សំណួរ៖ តើការប្រកួតបាល់ទាត់ ១១នាក់មានរយៈពេលប៉ុន្មាន?
ចម្លើយ៖ ការប្រកួតធម្មតាមាន ៩០ នាទី ដោយចែកជា ២ វគ្គ វគ្គនីមួយៗ ៤៥ នាទី។ អាជ្ញាកណ្តាលអាចបន្ថែមពេលសម្រាប់ការពន្យារពេលដែលកើតឡើងក្នុងវគ្គនីមួយៗ។ ការប្រកួតជុំចាញ់ធ្លាក់អាចបន្ថែមម៉ោង ៣០ នាទី ហើយអាចបន្តទៅការទាត់បាល់ ១១ ម៉ែត្រ ប្រសិនបើបទបញ្ជាព្រឹត្តិការណ៍កំណត់ដូច្នោះ។
សំណួរ៖ តើក្រុមមួយអាចប្តូរកីឡាករបានប៉ុន្មាននាក់?
ចម្លើយ៖ ក្រុមមួយអាចប្តូរកីឡាករ ៥ នាក់ក្នុងការប្រកួតជាច្រើន ប៉ុន្តែចំនួនពិតប្រាកដអាស្រ័យលើបទបញ្ជារបស់លីគ ឬព្រឹត្តិការណ៍។ ការប្រកួតអាចកំណត់ចំនួនឱកាសប្តូរ និងបន្ថែមការប្តូរនៅម៉ោងបន្ថែម។ ត្រូវពិនិត្យបញ្ជីប្រកួតផ្លូវការ ព្រោះច្បាប់លីគក្នុងស្រុក និងការប្រកួតអន្តរជាតិអាចមិនដូចគ្នា។
សំណួរ៖ តើបាល់ក្រៅលេងខុសពីការបំពានក្រៅលេងយ៉ាងដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ បាល់ក្រៅលេងកើតឡើងនៅពេលបាល់ទាំងមូលឆ្លងផុតខ្សែទីលាន ខណៈការបំពានក្រៅលេងពាក់ព័ន្ធនឹងទីតាំង និងការចូលរួមរបស់កីឡាករវាយប្រហារ។ កីឡាករអាចឈរនៅទីតាំងក្រៅលេងដោយមិនត្រូវពិន័យ ប្រសិនបើមិនចូលរួមក្នុងសកម្មភាព ឬរំខានគូប្រកួត។ ការទទួលបាល់ដោយផ្ទាល់ពីបាល់ជ្រុង និងបាល់ចូលលេងក៏មានលក្ខខណ្ឌពិសេស មិនត្រូវពិន័យក្រៅលេងភ្លាមៗទេ។
សំណួរ៖ តើការប៉ះបាល់ដោយដៃគ្រប់ករណីសុទ្ធតែជាកំហុសឬ?
ចម្លើយ៖ មិនមែនទេ ព្រោះអាជ្ញាកណ្តាលត្រូវវាយតម្លៃចេតនា ទីតាំងដៃ និងថាតើកីឡាករធ្វើឱ្យរាងកាយធំខុសធម្មតាឬអត់។ ដៃនៅជិតរាងកាយ ឬបាល់ប៉ះដៃដោយគ្មានពេលប្រតិកម្ម អាចមិននាំទៅការពិន័យ។ ទោះយ៉ាងណា ការរារាំងគ្រាប់បាល់ដោយចេតនា ឬការបង្កើតឱកាសរកគ្រាប់បាល់ដោយដៃ អាចនាំទៅបាល់ពិន័យ និងកាត។
សំណួរ៖ តើវីដេអូជំនួយអាជ្ញាកណ្តាលពិនិត្យគ្រប់សកម្មភាពក្នុងការប្រកួតឬ?
ចម្លើយ៖ មិនពិនិត្យគ្រប់សកម្មភាពទេ ប៉ុន្តែផ្តោតលើគ្រាប់បាល់ ការសម្រេចបាល់ពិន័យ កាតក្រហមដោយផ្ទាល់ និងការកំណត់អត្តសញ្ញាណកីឡាករខុស។ ប្រព័ន្ធនេះធ្វើអន្តរាគមន៍នៅពេលមានកំហុសច្បាស់លាស់ និងជាក់ស្តែង ឬហេតុការណ៍ធ្ងន់ដែលខកខាន។ អាជ្ញាកណ្តាលនៅលើទីលាននៅតែជាអ្នកសម្រេចចុងក្រោយតាមនីតិវិធីការប្រកួត។